Klein "Rome Ervaringen"

Zondagochtend heel vroeg, heel stil, heel glinsterend. Gisteren heeft het donderend geonweerd en geregend, en nu hangen de slierten damp in het dal, langzaam stijgend naar de blauwe oneindigheid. Mijn scooter daalt af over het slingerende weggetje onder het loof door, zonvlekken glijden voorbij. Ik passeer een dode slang, zilver, lang en dik, maar nu zo plat als een dubbeltje - kindertaal van hoe lang geleden? Even niet naar een rondleiding. Maar wel een nieuwe voorbereiden: basiliek van San Clemente, zo prachtig met verschillende geschiedenislagen op elkaar.

Een cappuccino bestellen na 12.00 uur: néé!! "Weer zo'n toerist die niks van zijn eigen maag begrijpt ..." denkt de barbediende dan. Een italiaan drinkt een cappuccino bij wijze van ontbijt, het is precies wat hij nodig heeft om de dag goed te kunnen beginnen: het voedende van de warme schuimende volle melk, samen met de oppepper van de cafeine. Daarna gaat hij over op een caffè (onze "espresso") en zal het nìet meer over een cappuccino hebben tot de volgende vroege ochtend.

Scooter valt stil. Ik ben op een kìlometers lange landweg, er is niets dan wuivend groen, bedden van klaprozen tot aan de horizon en twinkelende vogels. Stralende zon en blauwe hemel doen alsof ik aan het strand lig. Maar nee, ik ben op weg naar een rondleiding, nog 30 km te gaan, de groep wacht. Te voet dan maar, en duwen. Was die scooter altijd al zo zwaar? Ik passeer de dames die, op hun mooist, op klanten wachten. Ze controleren hun make up nog maar weer eens in een spiegeltje. We groeten elkaar vriendelijk. Dan stopt er een auto. Of ik soms zonder benzine ben. En "Wacht hier, ik ben zo terug!" Scooter op de standaard, en ik uitblazen en afkoelen. Er stopt weer een auto. "Ben je zonder bezine? Wacht maar, ik haal wel even een paar liter in deze fles. Ik had je net al gezien en ben een fles water gaan kopen, daar ga ik nu mee naar het tankstation, ben zo terug!" Zo aardig, zo warm. Dankzij deze zo behulpzame automobilisten - ik mocht niet eens de benzine betalen - dender ik een half uur later weer verder op mijn scooter, door de kuilen in de weg, naar mijn rondleiding in het centrum van Rome. 

Met "Buongiorno" (Goedendag) groet je 's ochtends tot ongeveer 14.30, daarna groet je met "Buonasera" (Goedenavond).

"Met natte haren!!" Mijn niet gefohnde haren na het zwemmen zorgen altijd en overal weer voor dezelfde bezorgde uitroep. Ook al antwoord ik: "gebeurt niks", "drogen vanzelf", "doe ik al mijn hele leven zo", toch moet ik altijd weer horen hoe slecht het is, en "later als je ouder bent [ben ik al] dan zul je het wel merken". Ach ja, ik zal wel overdrijven in de gevallen dat het klimaat ernstig winters is, maar zij overdrijven òòk wanneer ze bij een temperatuur van boven de 40 graden celsius het zwemcomplex niet verlaten zonder een haardroogsessie onder de gloeiend hete fohnen.

"Ora di pranzo" (lunchtijd) duurt van 13.00-16.00 en het hoort dan stil te zijn in de appartementgebouwen. Dus geen piano spelen, niet voetballen, geen luide muziek of hard door het huis hollen. Als je op dat tijdstip een wandeling maakt in een klein dorpje in de heuvels of de bergen, ben je alleen op straat en klinkt slechts het tinkelend geklinkel van bestek op borden door de open ramen. Het tijdstip heet dan ook wel dat van het "bestek-getinkel".

Zo nu en dan blaast de tramontana wind en dan is het hard en ijskoud afzien. Maar wanneer hij na een paar dagen stilvalt, is alles blinkend schoon: geen smog meer in de binnenstad, geen stof meer daarbuiten, en een stralende blauwe hemel met 's nachts een overdaad aan sterren. Alles ziet eruit als in een Walt Disney tekenfilm met ("ping!") glinsterende sterren op iedere hoge hoek van een gebouw, facades die stralend afsteken tegen de hemel, en de natuur weer glanzend schoon.

Kinderbedtijd. Om 20.00 uur met mijn kleine kinderen thuis van een feestje of zwemles, dan nog huiswerk maken en dineren, en ook weer om 7.00 uur opstaan want de basisschool begint om 8.00 uur. In het weekend samen met vrienden (en ook altijd de kinderen) 's avonds naar een restaurant en om middernacht thuis. Hoe moet dat toch met die kinder-slaapbehoefte, was mijn steeds terugkerende vraag, vooral omdat ik alsmaar ervan beschuldigd werd mijn (kleine) kinderen "extreem vroeg" (20.00) in bed te leggen. Ik hoopte van de kinderarts een bevestiging te krijgen van de kinder-slaapbehoefte, dan had ik tenminste een wapen bij alle tegenwerking van mijn omgeving. Maar op mijn vraag hoeveel mijn zoontje van twee jaar in een etmaal moest slapen, antwoordde hij: "Acht uren." Toen heb ik de discussie maar opgegeven, net als mijn vergeefse pogingen hen een regelmatig kinderleven te geven. En ik ging doen wat iedereen hier doet: de kinderen op ieder uur van de dag (en nacht) overal mee naartoe nemen en laten slapen wanneer het maar kan: in de auto op weg naar het zwembad of een diner buitens huis, in het wandelwagentje of de geparkeerde auto tijdens voetballes of kinderfeestje van ouder broertje, in het restaurant op mijn schoot enzovoort.

Als je een afspraak maakt met een Italiaan, moet je die wel nog bevestigen vlak van te voren. Als je niks meer hebt laten horen, gaat hij ervan uit dat de afspraak niet meer doorgaat...

Tegen een onbekende die ouder is dan jij zeg je "Lei" (u), ook al spreekt hij/zij jou aan met "tu" (jij). Zo groet je dan ook een onbekende oudere met "buongiorno" (goedendag) of "salve" (gegroet) of "arrivederci" (tot ziens), ook al heeft hij jou net gegroet met "ciao" (hoi/dag) of "a presto" (tot gauw).

Aanvullende gegevens